In de Naam van Allah, de Bramhartige, de Genadevolle
Door Hanîfah Ashawe

In een tijd waarin de Islam met vijandige media berichtgeving bekeken wordt, in het bijzonder waar het gaat om de status van mannen in de Islam, is het misschien heel verrassend om te zien dat de Islam de snelst groeiende religie in de wereld is, en het is nog ironischer om te zien dat de statistieken tonen dat de meerderheid van de bekeerlingen naar de Islam vrouwen zijn!

De status van vrouwen in de maatschappij is noch een nieuwe kwestie, noch een kwestie die al helemaal afgehandeld is, en waar islam vermeld wordt, toont voor velen de term ‘Moslim vrouw’ beelden van uitgeputte moeders die bij het fornuis gehouden worden, ‘slachtoffers’ die in een leven van indoctrinatie onderdrukt worden, panisch om te verwesteren en zo voort. Anderen zullen uitgebreid vertellen over hoe de hijab een obstakel is, die de gedachten deprimeert, en merken op dat vrouwen die bekeren gehersenspoeld zijn, stom zijn of verraders van hun geslacht zijn. Ik verwerp zulke beschuldigingen en stel hen de volgende vraag: waarom is het zo dat zo veel vrouwen die geboren zijn en grootgebracht zijn in de zogenoemde ‘beschaafde’ gemeenschappen van Europa en Amerika bereid zijn om hun ‘vrijheid’ en ‘onafhankelijkheid’ te verwerpen om een religie te omarmen die zogenaamd hen onderdrukt en waarvan men veronderstelt dat het hen bevooroordeeld?

Als een christene die bekeert is tot de Islam, kan ik alleen maar mijn persoonlijke ervaring en redenen tonen, voor het verwerpen van de ‘vrijheid’ die vrouwen claimen te hebben in deze gemeenschap, ten gunste van de enige religie die vrouwen werkelijk bevrijdt, door ons een status en positie te geven die geheel uniek is wanneer men het vergelijkt met die van niet-moslims tegenhangers.

Voordat ik tot de Islam kwam, had ik sterke feministische neigingen en erkende dat het waar de vrouwen betrof, er veel geschuif was, zonder dat ze in een sociale kaart geplaatst kunnem worden. Het probleem was dat voortdurende nieuwe ‘vrouwenkwesties’ naar voren werden gebracht zonder dat de voorgaande voldoende opgelost waren. Zoals de vele vrouwen die mijn achtergrond delen. Ik wilde islam beschuldigen als een seksistische religie, discriminerend, onderdrukkend, en grotere privileges aan mannen gevend. Dit alles komt van een persoon die islam zelfs niet kende, iemand die blind was door onwetendheid en vrijwillig deze vervormde definitie van Islam aannam.
Maar, ondanks mijn kritische houding tegenover islam, was ik innerlijk niet tevreden met mijn eigen status als vrouw in deze maatschappij. Het was voor mij alsof de gemeenschap de termen zoals ‘vrijheid’ definieerde en dan werden deze definities door vrouwen geaccepteerd, zonder dat wij ze ook maar probeerden in twijfel te trekken of te betwisten. Er was een duidelijke grote tegenstrijdigheid tussen wat in theorie aan vrouwen verteld wordt en wat eigenlijk in de praktijk gebeurt.

Hoe meer ik vragen stelde, hoe groter de leegheid was waar ik in viel. Ik begon langzaam aan een fase te bereiken waar mijn ontevredenheid met mijn status als een vrouw in deze maatschappij, het was werkelijk een reflectie van mijn grote ontevredenheid met de maatschappij zelf. Alles leek te ontaarden, ondanks al de claims dat de 90’er jaren het decennium van succes en vooruitgang zou worden. Er leek iets vitaals te missen in mijn leven en er was niets wat dit vacuum kon vullen. Christen zijn deed me niets, en ik begon de geldigheid van het slechts maar een dag in de week god te herinneren (de zondagen) te betwijfelen! Zoals vele andere christenen, werd ik gedesillusioneerd door de hypocrisie van de Kerk en werd steeds ongelukkiger met het concept van de Drie-eenheid en de vergoddelijking van Jezus. Uiteindelijk, begon ik naar de Islam te kijken. In het begin was ik alleen geïnteresseerd in kijken naar de kwesties die in het bijzonder om vrouwen gingen. Ik was verrast. Wat ik had gelezen en geleerd, leerde me veel over mezelf als een vrouw, en ook over waar de ware onderdrukking van vrouwen licht; in ieder ander systeem en manier van leven buiten de Islam. Moslim vrouwen hebben rechten gekregen op elk gebied, met duidelijke definities van hun rol in de maatschappij – zoals mannen ook hebben – zonder onrechtvaardigheden tegen hun beiden. Zoals Allah zegt; "En wie goed doet, man of vrouw, en hij (zij) is gelovig: Zij zijn degenen die het Paradijs binnengaan en zij zullen in het geheel niet onrechtvaardig behandeld worden." [an-Nisâ' (4):124]

Toen ik mijn misvattingen over de ware status van vrouwen in Islam had bijgesteld, ging ik verder kijken. Ik wilde dat ding vinden wat het vacuum in mijn leven zou gaan vullen. Mijn aandacht was gericht op het geloof en de handelingen van islam. Het was slechts door het vestigen van de fundamenten dat ik kon begrijpen waar zij hun prioriteiten legden. Dit zijn vaak gebieden die weinig aandacht krijgen of controversieel zijn in de maatschappij, en wanneer men de islamitische geloofsleer bestudeerd, wordt het duidelijk waarom dit het geval is; zo kort en krachtig, foutloos en wijde maar betrekkelijke details kunnen nergens anders gevonden worden.

Het fundamentele geloof van Islam is Tahwhid, wat de simpele boodschap 'lâ ilâha illallâh' is. Het is erkennen dat alleen Allah aanbeden mag worden en dan ook alle aanbidding tot Hem richten – de wortel van de boodschap die alle valse aanbidding verwerpt en het is de plek waar ieder persoon die serieus over islam wil leren moet beginnen.

Bij deze tijd begon ik praktiserende moslim vrouwen te ontmoeten en wat voelde ik me veilig en welkom in hun gezelschap! Er was een gevoel van rust en nederigheid bij hen en ik wilde daar in delen. Deze zusters beschouwde ik niet alleen als vriendinnen, maar als adviseurs en ook als supporters, en de schoonheid van hun gezelschap was dat ieder persoon door dezelfde reden werd aangetrokken; elkaar helpen bij het aanbidden van Allah. Dit is wat hun harten samen verenigden. Allah zegt: "En hij bracht hun harten tot elkaar, en al had jij alles wat er op de aarde is besteed, dan zou jij hun harten niet bij elkaar hebben kunnen brengen, maar Allah heeft hen tot elkaar gebracht. Voorwaar, Hij is Almachtig, Alwijs." [al-Anfâl (8):63]

Alhamdulillâh, ik accepteerde de Islam vrijwillig.
Door mijn lezen, research doen en lezingen bij te wonen, heb ik mijn Rabb (Heer) leren kennen. Ik ben beter bekend geworden met Zijn namen (Asmâ') en Eigenschappen (Sifât) van schoonheid en perfectie. Dit was voor mij een grote hulp bij het begrijpen van de hele religie. Om te weten, bijvoorbeeld, dat onder de Namen van Allah is dat Hij de Meest Wijze (al-Hakim) is, en de meest rechtvaardige (al-‘Adl), en dat hij daarom alleen datgene opdraagt wat Wijs en rechtvaardig is, zou een persoon volledig verlossen van zoeken naar goede rechtvaardigingen voor de wetten van Allah, of van twijfels over de eerlijkheid van Allah’s wetten. Nu, alhamdulillah, kan ik veel meer waarderen waarom de ware moslim geleerden er zo sterk op hameren dat Moslims moeten leren over Allah – Zijn Asma en Sifat – voordat ze proberen de wetten van Allah te beredeneren. Ik zou ongelukkig zijn geweest, als ik met de reden dat “Islam de vrouwen op de beste manier behandelt” Islam had omarmd, omdat dan mijn geloof zonder sterke grond zou zijn geweest en vroeg of laat zou ik wetten die Allah had opgedragen tegen zijn gekomen die ik niet logisch / rationeel kon begrijpen en de wijsheid er achter niet kon zien. Als ik het fundament van geloof, namelijk Tawhid, niet had bestudeerd, en niet had gekeken naar hoe Allah zichzelf in Zijn Boek beschrijft, dan zou ik misschien nog steeds in de duisternis verkeren. En alle lof en dank is aan Allah, die me leidde naar de waarheid – Het is zoals Hij zegt: "Allah leidt hen ermee die Zijn welbehagen zoeken naar wegen van vrede en Hij brengt het vanuit de duisternissen naar het Licht, met Zijn verlof, en Hij leidt hen naar een recht pad." [al-Mâ'idah (5):16]

De reden waarom vrouwen zich naar de Islam keren moet zeker iets te maken hebben met de eer die Islam aan hen geeft en de gelijkheid waarmee het mensen behandelt, niet alleen in termen van geslacht, maar ook in termen van ras, nationaliteit, klasse, etc. maar, de belangrijkste reden waarom ik en zo veel anderen als ik tot de Islam werd aangetrokken, was omdat het de belangrijkste vraag beantwoordde die ik mezelf ooit gesteld had: “Waarom ben ik hier op deze aarde?” Dus ik stak de scheidingslijn over om te zien wat er aan de andere kant ligt… alhamdulillah, ik koos Islam.
Bron: ad-Da'wah illa Allâh
SunnahOnline.com
Door Hanîfah Ashawe
Vertaald uit het Engels door Amal
Moge Allah mij vergeven voor het maken van eventuele vertaalfouten, ameen!